Hüzünlü Şarkılar Sokağı

pazar gününde bir sonbaharin
vurmusum kendimi serin
sirtimda palto
basimda kasketim
gözlerimde isiklarla oynasan
zarif dansi gölgelerin
kulaklarimda kederli nagmeleri
ayrilik sarkilarinin
dökülen yapraklarla savrulan
çirpinislari gibi gömlegimin sessiz
salmisim rüzgarin asaletine
yalnizligimi çaresiz
koymusum cebime düslerini sehrimin
yürüyorum yasam boyu bir aksam üstü
hüzünlü sarkilar sokaginda
her yanimdan tüten
hasretiyle gençligimin
ve nereye gittigini hala
bilmeden ömrümün
(Arka Kapak)