Eğlencesiz Eğlence

“Benimsedig?i yol(lar) ve uyguladıg?ı yo¨ntem(ler) ne olursa olsun Cumhuriyet
eg?lenceyi, eg?lenceden ‘yalıtmıs¸tır.’ Neredeyse eg?lencesiz eg?lence, Erken
Cumhuriyet Do¨nemi eg?lence hayatının gayri resmi^ s¸iarıdır. (...) Cumhuriyet,
tu¨m so¨ylemleriyle ve bunların s¸ekillendirdig?i anlatılarıyla, Mustafa Kemal
Atatu¨rk ve bayrak gibi her yerde ve her zaman go¨ru¨lebilecek sembolleriyle,
eg?lencenin disipline edilerek du¨zenlenmesi zorunlu ve ciddi bir toplumsal
edim oldug?u kabulu¨nu¨ egemen kılmayı bas¸armıs¸ go¨ru¨nmektedir.”
Mehmet Kendirci, Eg?lencesiz Eg?lence’de erken cumhuriyet do¨neminin
eg?lence politikasını analiz ediyor. Sefahat ic¸inde yozlas¸mıs¸, Bizans kalıntısı
olarak go¨ru¨len I?stanbul’a kars¸ı, temiz ruhlu ve yozlas¸mamıs¸ “Tu¨rk” sayılan
Anadolu’yu (ve Ankara’yı) yu¨celten bir anlayıs¸ var bu politikanın arkasında.
Eg?lence hayatını, kurulmakta olan “yeni Tu¨rkiye”ye uygun ve “modern” bir
s¸ekilde “disiplinli ve du¨zenli” kılma arayıs¸ı var.
Eg?lencesiz Eg?lence, o¨zellikle do¨nemin edebiyatından yararlanarak,
eg?lencenin nasıl kamusallas¸tırıldıg?ını ve ritu¨elles¸tirildig?ini inceliyor. I?c¸ki
siyasetine, balolara, tiyatrolara, konserlere, mu¨samerelere, halk oyunlarına
bakıyor. Tas¸rada eg?lenceyi “kurumlas¸tırma” c¸abalarına ve buna es¸lik eden
sorunlara go¨z atıyor.
“Tu¨rkiye’nin ruhunu” anlamak ic¸in ufuk ac¸ıcı bir c¸alıs¸ma.