Başını Vermeyen Şehid

Acaba o muydu? Yüregi agzina geldi. Düsman safina karisip kaynasan kolun arkasinda iri bir vücut yere uzanmisti. Elli altmis adim kadar kendisinden uzakti..Siyah yüksek atli bir sövalye uzun bir kargiyi bu uzamis vücuda sapliyordu. Durmadi. Ilerdi. Kosarken ayagi bir tasa takildi. Yuvarlaniyordu. Kilici ileri firladi. Hemen toplandi. Kalkti. Düsen kilicini aldi. Dogruldu. Kosacagi tarafa bakti. Sövayle atindan inmis, kargiladigi sehidin basini teninden ayirmisti. Bir anda bu kestigi bas elinde, yine siyah bir ifrit gibi sahlanan atina siçradi. Kaçacakti..Kuru Kadi, bütün kuvvetiyle ona yetismek için kosarken bakti ki sol ilerisinde Deli Hüsrev kalkanini sallayarak avazi çiktigi kadar bagiriyor:-Mehmet, Mehmet! Canini verdin! Basini verme Mehmet! --